حس این روزهایم ...... :
انسانی که همه آرمانهایش را دور از دسترس می یابد و ترجیح میدهد دیگر به آنها نیاندیشد و از طرف دیگر ستیز ام را با واقعیت زشت و نفرت انگیز با همان ایمان سابق و شاید نیرومند تر از گذشته حفظ کرده ام. در این میانه حکم انسانی را یافته ام که در برهوتی از تعلیق و درمانده گی گرفتار آمده است . زمانی که گاه سپری شدنش، فرسایشی سخت می نماید....
+ نوشته شده در چهارشنبه سیزدهم آذر ۱۳۹۲ ساعت 9:58 توسط نیما
|
روزگاری از سر ساده لوحی و شناخت سطحی خویش به تک تک انسانها دل بسته بودم! اکنون دریافته ام که تنها آن کس شایسته دل بستن است که خود شناسی آغازیده و آهنگ فرایازی دارد.... سعی بر آن است به مسائلی انسانی که حضورشان جهت دادن و تأثیر گذاردن بر سرنوشت ماست اندیشیده شود